ADHD u dzieci – fakty i mity

ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) to jedno z najczęściej diagnozowanych zaburzeń neurorozwojowych u dzieci. Niestety, wokół niego narosło wiele mitów, które utrudniają zrozumienie i właściwe wsparcie najmłodszych. W tym artykule obalimy najpopularniejsze stereotypy, opiszemy objawy i pokażemy, jak można pomóc dziecku z ADHD.

Najczęstsze mity o ADHD

1. Mit: ADHD to wymysł rodziców lub efekt złego wychowaniaFakt: ADHD jest realnym zaburzeniem neurologicznym, wynikającym z odmienności w funkcjonowaniu mózgu. Nie jest to kwestia lenistwa ani braku dyscypliny.

2. Mit: ADHD dotyczy tylko chłopcówFakt: Dziewczynki również mają ADHD, choć często w mniej oczywistej formie – zwykle z przewagą problemów z koncentracją, a nie nadruchliwości.

3. Mit: Dzieci z ADHD nie potrafią się skupić na niczymFakt: Mogą mieć trudności z utrzymaniem uwagi na zadaniach wymagających wysiłku, ale potrafią skoncentrować się na tym, co je naprawdę interesuje.

4. Mit: Leki wyleczą ADHDFakt: Farmakoterapia pomaga kontrolować objawy, ale nie „leczy” ADHD. Kluczowe jest połączenie leków z terapią psychologiczną i wsparciem edukacyjnym.

5. Mit: Dzieci z ADHD wyrastają z problemuFakt: Objawy mogą się zmieniać z wiekiem, ale u wielu osób utrzymują się także w dorosłości.

Jak rozpoznać ADHD u dziecka?

Objawy ADHD dotyczą trzech głównych obszarów:

• Zaburzenia koncentracji uwagi: trudności z dokończeniem zadań, łatwe rozpraszanie się, gubienie przedmiotów.
• Nadruchliwość: wiercenie się, wstawanie z miejsca, bieganie w sytuacjach wymagających spokoju.
• Impulsywność: przerywanie innym, odpowiadanie zanim pytanie zostanie dokończone, trudności z czekaniem na swoją kolej.
   

Metody wsparcia dziecka z ADHD

• Terapia behawioralna i psychoedukacja rodziców – nauka strategii radzenia sobie z trudnymi zachowaniami.
• Farmakoterapia – stosowana w uzasadnionych przypadkach, pod kontrolą lekarza.
• Dostosowanie środowiska – jasne zasady, stała rutyna, dzielenie zadań na mniejsze etapy.
• Techniki samokontroli – np. liczenie do 10, głębokie oddychanie.
• Wsparcie szkolne – indywidualne podejście, metody wizualne, przerwy na ruch.